Με λένε Μιχάλη…Το μέλλον είναι τα όνειρά μου, αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο “Μητέρα”. Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά.

Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι. Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας. Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρόνων μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους.

Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Dram΄Ν΄ Βase. Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου. Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε.

Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων… Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα. Με πήγαν στο Τμήμα.

Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή. Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;» ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει. Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο.

Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα. Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ. Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον. Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή.

Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου. Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου…Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μη μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου.

Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι. Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς. Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου.

Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια.

Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου…”

του Gazmend Kapllani

πηγη

μικρο URL: https://activepropaganda.espivblogs.net/?p=4634

activepropaganda

αντιπληροφόρηση

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

2 Σχόλια

  1. Ο/Η Σοφία λέει:

    Σ’ ευχαριστούμε για την κοινοποίηση, μας έδωσες την ευκαιρία να δούμε μέσα στα ονειρά σου και ίσως από το πόστο του ο καθένας να μπορέσουμε να ανοίξουμε δρόμους στο αδιέξοδο χιλιάδων εφήβων και νέων.

  2. Ο/Η Έλενα λέει:

    Κάποτε είχα ένα μαύρο φίλο που μου περιέγραφε την δική του (απλούστερη όμως) ιστορία για τα χαρτιά… είχα μείνει άναυδη, με παγωμένες αντιδράσεις… αφού αναρωτιόμουν αν αυτό ήταν ένα ατυχές χιούμορ, καθώς μου φάνταζε ανήκουστο το να έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα, να είσαι ήδη 30 ετών και να μην θεωρείσαι Έλληνας πολίτης. Ανήκουστο επίσης φαντάζει ότι λαμβάνεις την ελληνική παιδεία, ζεις, αναπνέεις, μεγαλώνεις μέσα σε μια κοινωνία όπου τα ήθη-έθιμα γίνονται κομμάτι της δικής σου πολυπολιτισμικής ταυτότητας και παράλληλα το ίδιο σύστημα σε απορρίπτει με ένα τρόπο.

    Κάποτε, και ενώ κυκλοφορούσαμε στο κέντρο της Αθήνας με αυτό τον φίλο, για πρώτη φορά αισθάνθηκα ότι όχι μόνο ως μαύρος δεν είσαι αόρατος όπως εύστοχα θέτεις αλλά είσαι προϊόν παρατήρησης και σχολιασμού. Θυμάμαι σε μια πρώτη βραδινή βόλτα πόσο άβολα ένιωσα… στενοχωρήθηκα και προβληματίστηκα είναι η αλήθεια, χωρίς να του το αποκαλύψω… υπήρξαν στιγμές που ήθελα να φωνάξω σε κάποιους “τι κοιτάς ρε?!”… σε supermarket γνωστής αλυσίδας η εργαζόμενη στο τμήμα των λαχανικών με αυθάδεια δίνει την χαρτοσακούλα στον μαύρο φίλο μου και εγώ παλεύω εσωτερικά για να μην την στείλω στο διάολο. Θυμάμαι επίσης μετά το πρόσφατο περιστατικό με την Χρυσή Αυγή στο θέατρο ΧΥΤΗΡΙΟ να συναντώ τον τότε φίλο και να βλέπω ένα διαφορετικό βλέμμα, έναν άνθρωπο προβληματισμένο, φοβισμένο (ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός) που έρχεται κόντρα στο γενικότερο παρουσιαστικό του -λόγω αναστήματος και στην γλυκιά του παρουσία.

    Και όλα αυτά, στα λέει μια άσπρη Ελληνίδα, που για πρώτη φορά ένιωσε στην ίδια της την πόλη τον ρατσισμό απο την “αντίπερα όχθη”, χωρίς να είναι δικό της βίωμα… που κατάλαβε πόσο πίσω είμαστε οι Έλληνες και πόσο συντηρητικοί στην αποδοχή άλλων λαών… ότι το κατεστημένο είναι τόσο βαθιά ριζωμένο που στην εποχή της κρίσης (οικονομικής, αξιών, σχέσεων) δυστυχώς δεν προβλέπεται να αλλάξει… και η στάση της πολιτείας ατυχώς ενισχύει τέτοιου είδους συμπεριφορές… κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη.

    Δεν θέλω ούτε να γενικολογίσω, ούτε και να πολιτικολογίσω… επιθυμώ να σταθώ στο ανθρώπινο κομμάτι της προσωπικής σου μαρτυρίας και να σε συγχαρώ για την δύναμη σου, γιατί δεν έγινες “μικρός”, γιατί δεν κατάφεραν οι γύρω σου -που δεν αντιμετώπιζαν τις ανάλογες δυσκολίες- να γίνουν εν δυνάμει εχθροί… Θέλει όπως και να το κάνουμε εσωτερική ενδοσκόπηση και δουλειά, ένα μεγαλείο ψυχής! Και φυσικά παιδεία απο την οικογένεια, στήριξη απο το σπίτι… που λογικά έχεις λάβει. Εδώ εγώ θύμωνα, που απλά στεκόμουν δίπλα σε έναν μαύρο άντρα (στα μάτια μου δεν είχε να ζηλέψει το παραμικρό απο έναν άσπρο) και ο μικρόκοσμος που ρομαντικά είχα χτίσει και διατηρούσα στην ενήλικη ζωή μου ότι όλοι το ίδιο είμαστε, βάναυσα καταρρίπτονταν.
    Υπάρχουν-υπάρχουμε ευτυχώς μια μερίδα ανθρώπων εκεί έξω που βλέπουμε θαρρώ λίγο πιο ανοιχτά.

    Εύχομαι τα όνειρά σου να πραγματοποιούνται και μέσα σε όλα τ’άλλα να αποκτήσεις τα πολυπόθητα χαρτιά (εσύ και όσοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το τέρας της γραφειοκρατίας).
    Μέσα απο εσένα, μαθαίνουμε και εμείς εκείνα που δεν γνωρίζουμε ή δεν έτυχε να συναντήσουμε στην πορεία μας.
    Μέσα απο εσένα ελπίζω να επωφεληθούν και άλλοι άνθρωποι.

    Τα σέβη μου, καλή τύχη!
    Έλενα